Niemand is vergeten!

april 30, 2010

Mei 2010 – Herdenkingsactiviteiten naar aanleiding van de 10e Sterfdag van Dieter Eich in Berlijn.

Gezichten en namen in plaats van blinde vlekken!

Sinds de Duitse hereniging zijn in Berlijn twaalf mensen vermoord door neo-nazi’s — althans volgens de officiële statistieken. De herinnering aan deze mensen die werden vermoord door neo-nazi’s vervaagt met de tijd en samen met dit lijkt ook de daad zelf te vervagen. Daarom is het onze taak en onze plicht om die mensen die vermoord werden namen en gezichten te geven voordat zij, hun moorden, maar ook de omvang van nationaal-socialistische ideologie in de vergetelheid raken. Herdenkingsdemonstraties die, zoals vanaf het begin van de jaren ’90 voor Silvio Meier in Berlijn en sinds 2005 voor Thomas Schulz in Dortmund plaats vinden, tonen precies deze zorg. Voor ons maakt het niet uit hoe de herdenkingen wordt gehouden. Het belangrijkste is dat het gebeurt.

Sinds drie jaar vinden er acties plaats in Berlijn ter nagedachtenis van Dieter Eich. De 25de mei 2010 markeert de 10e Sterfdag van zijn dood. Voor ons is dit de reden om de omstandigheden en de sociale achtergronden van deze moord extra te benadrukken.

Dieter Eich ontving die dagen sociale bijstand en woonde in een van de prefab-woningen in de buitenwijken in het noordoosten van Berlijn, in een wijk genaamd Buch. In de nacht van 24 op 25 Mei 2000 zopen een groep jonge neo-nazi’s, die in hetzelfde flatgebouw leefden als Dieter Eich, zich flink klem. Onderling aangezet namen ze de beslissing om een “Klaploper“ in elkaar te slaan. Zij drongen bij Dieter Eich de flat binnen, waar ze hem vonden en hem brutaal in elkaar sloegen. Vervolgens zijn ze gevlucht. Een korte tijd later keerden ze terug en doodde Dieter Eich met meerdere messteken, zodat hij geen verklaring kon afleggen aan de politie. Dieter Eich bloedde dood in zijn appartement.

Ideologische achtergrond

Dieter Eich werd doodgestoken, omdat hij in de ogen van zijn moordenaars een sociaal welzijns “parasiet“ was. De moordenaars handelden zo volgens de traditie van het massaal vermoorden van bedelaars, werklozen en zwervers tijdens het nationaal-socialisme. Zo werden tijdens april en juni 1938 meer dan 10.000 mensen gedeporteerd naar concentratiekampen als zogenaamde asociale elementen, in een campagne genaamd “Arbeitsscheu Reich”, wat betekende dat ze niet bereid waren om te werken. Een continuïteit, die loopt van het nationaal-socialisme tot de dag van vandaag kan niet worden ontkend. De zinsnede “die niet werkt is niets waard ” wordt vrijwel zonder uitzondering door alle krachten in deze huidige samenleving gedeeld. Zo ver buiten het politieke mainstream staan Eich’s moordenaars dus niet . Het subtiele verschil tussen een goede burger, de overheid, het bedrijfsleven en de media aan de ene kant en de neo-nazi’s aan de andere kant is, dat het in deze eerste kringen niet past om “luilakken” en “parasieten” eenvoudig neer te steken.

Zelfs als de mensen het minst tevreden zijn met de arbeidsomstandigheden waaronder ze moeten werken. Zelfs als ze liever op vakantie gaan in plaats van overuren te draaien, veroordelen zij en verachten zij de mensen die niet kunnen werken of die niet bereid zijn om werken. Hoe is dit anders te begrijpen dan een acceptatie van het werken totdat je erbij neervalt, druipend van onderdanigheid? Een “dank u” aan de ellendige omstandigheden waarin wij leven!

De discriminatie van de niet-werkende mensen wordt niet alleen gevoed door de sociale afgunst van de burgers onder elkaar maar het is gewenst en gelegitimeerd door de hoogste autoriteiten en instellingen. Veel mensen denken negatief over werklozen, de staat vormt dit in wetgeving met als doel met meer dwang en geweld meer productiviteit uit de burgers te knijpen, maar de staat gebruikt dit ook als brandstof voor conflicten tussen de werklozen en de loonslaven. Het is het belang van de staat om dit conflict in leven te houden omdat het anders kan gebeuren dat de werkende en de niet-werkende “luie” menigte hun woede op de staat zelf richten.

Wat betreft de vraag over werk, de samenleving en de staat wikkelen zich in een dubbele morele standaard tegen de niet-werkende mensen en op hetzelfde moment laten ze nog een achterdeur open om een zielig gezicht op te zetten als er wederom een “klaploper“ in de goot is geslagen. Laat ze bij elke lettergreep van hun leugenachtigheid stikken in deze oneerlijke verklaringen!

Wie de basis vormt voor een maatschappelijk klimaat waarin de waarde van een individu alleen wordt gemeten door zijn arbeid, moet niet verbaasd zijn als extreem-rechtse patsers zich hierin bevestigd voelen en in de “juistheid” van hun actie.

Mei 2010 – Kijk niet weg! Onderneem actie!

Tien jaar na de moord op Dieter Eich willen we deze herinnering levend houden met evenementen en acties en door het benoemen van de sociale achtergronden. Bovendien willen we ons inzetten om af en toe in de wijk Buch en het omliggende gebied anti-fascistische accenten naar voren te brengen. De voortdurende aanwezigheid van (extreem-)rechtse ideeën in deze omgeving benadrukt nog meer de noodzaak om het herdenken de slachtoffers van het rechtse geweld met de dagelijkse bestrijding van neo-nazi’s.

23. Mei 2010 | Demonstratie | Berlin-Buch

Kom naar Antifascistische demo! Organiseer zelf acties!
North East Antifascists [NEA] Berlin

Informatie: http://www.niemand-ist-vergessen.de/

http://www.nea.antifa.de/


		
Advertenties

Deze maand mei hebben we twee speciale Antifa-avonden in het kader van WO2-Herdenkingen.

4 mei: dodenherdenking in Amsterdam. 19:30 verzamelen op het Van der Helstplein in de Pijp.
In de winter van 1940 wordt de tereur tegen de joden in Amsterdam stapje voor stapje opgevoerd. De eigenaars en bezoekers van ijssalon Koco, merendeels gevluchte Duitse joden, besluiten dat ze zich niet meer laten intimideren, lastigvallen en mishandelen en bouwen een ammoniakgas spuitende installatie in de deuropening van hun zaak. 19 februari 1941 valt een nazi patrouille de zaak binnen en wordt bespoten met het bijtend gas en naar buiten geslagen. De hierop volgende wraak razzia’s lokken op hun beurt de beroemde februaristaking uit. Omdat hij, zelfs na marteling, weigert de ammoniak-installateur te verraden wordt Koco mede-eigenaar Ernst Cahn de eerste persoon in Nederland die sterft voor een nazi vuurpeloton.
Op deze inspirerende plek is elk jaar op 4 mei de officiele dodenherdenking in de Amsterdamse Pijp. Dit jaar neemt een groep actieve Amsterdamse antifascisten deel aan de organisatie, houden een toespraak en organiseren een afsluitend (film-)programma in cafe De Molli.

Daar vertonen we de film ‘De IJssalon’, een verhaal over een joodse ijssalon-eigenaar in de Tweede Wereldoorlog. De Molli zal open gaan om half negen en de film zal starten op 21 uur.

Meer info:

12 mei: Organiseren we samen met Marokkaanse Vereniging KLAP (Komite Leeuwen van de Atlas de Pijp) een herdenkings en infoavond over: Imazighen strijders, vergeten bevrijders. ‘Het is een onbekend stuk uit de Nederlandse geschiedenis. Heel veel mensen weten het niet. Dat Marokkanen in 1940 Nederland hebben verdedigd tegen de nazi’s. Dat Marokkanen tijdens de oorlog als dwangarbeiders in Zeeland moesten werken. Dat er een Franse militaire begraafplaats is in Kapelle en dat daar ook 20 Marokkanen begraven liggen. Dat meer dan 100.000 Marokkanen meevochten in de geallieerde legers die Europa hebben bevrijd.’ (Lees hier verder..)

De Molli zal open gaan om half acht en het infogedeelte start om 20 uur.

Meer info: